Bij AAV'36 te Alphen aan den Rijn begeleid ik 22 meerkampers, waarvan er 10 de ambitie hebben om mee te doen in de Nederlandse top.
Naast de meerkampers heb ik tot aan de Olympische spelen van Rio de beste Nederlandse polsstokhoogspringster, Femke Pluim, begeleid.
Voor meer informatie over deze atleten, klik op hun profiel.

BLOG
Af en toe volgt hier en blog van een van de atleten

==========

11 mei 2017 - Lisanne Drost
The change
De titel van mijn blog is de verandering en in dit stukje probeer ik uit te leggen waarom ik voor deze titel gekozen heb.
Allereerst zal ik mij even voorstellen. Mijn naam is Lisanne Drost, 25 jaar oud en ik kom uit Harderwijk. In het dagelijks leven ben ik gymnastiekdocent in het speciaal onderwijs.
Van jongs af aan heb ik een grote passie voor bewegen en sporten. Zo ben ik begonnen met turnen, maar vanaf mijn 11e ging ik de sport atletiek beoefenen. Het presteren, elke keer proberen mijzelf te verbeteren en de uitdagingen in de verschillende onderdelen gaven mij veel energie en plezier. Ik droeg altijd met liefde het groene shirt van AV Athlos in Harderwijk. Toch voelde ik dat er veel meer in mij zat en dit wilde ik er graag uithalen. Daarom heb ik besloten om een volgende stap te zetten, een sprong in het diepe, een nieuwe verandering. Ik ging op zoek naar een andere trainer en ik wist voor mijzelf al dat dit Alex ging worden.
De trainingen bij AAV36 zijn anders dan bij AV Athlos. Dit was een hele verandering voor mij en ik moest daarom in het begin wennen. Zo werken wij met een vast weekprogramma, zware weken en rustige weken. In de trainingen zit veel variatie qua oefenvormen. Maar het belangrijkste wat ik heb ervaren is de individuele aandacht. Een trainer die echt een keer kijkt naar hoe ik het doe. Wat gaat er goed, waar liggen mijn verbeterpunten en hier word ik in gecoacht. Mijn trainer vraagt focus van mij, zo moet ik mijzelf bewust maken van de dingen die ik doe.

Tijdens de winterperiode stond mijn enkel stabiel maken centraal. Eind 2015 heb ik mijn enkelband helemaal afgescheurd. In 2016 heb ik bijna niet hoog en verspringen kunnen trainen. Door middel van heel veel oefeningen doen in de trainingen, heb ik weer het vertrouwen gekregen in mijn enkel. Nu gaat het hoogspringen en verspringen steeds beter! Daarnaast zijn we nog veel bezig geweest met het activeren van de bilspieren en voetspanning houden. Dit zijn twee punten, waar ik de aankomende jaren nog wel even zoet mee ben…
Naast het harde trainen, het presteren en de focus vind ik het beleven van plezier in trainingen heel erg belangrijk. Gelukkig mag ik trainen in een hele leuke trainingsgroep en haal ik veel plezier uit de trainingen.
Afgelopen februari heb ik meegedaan aan de Nederlandse Kampioenschappen Indoor. Het was nog even onzeker of ik hieraan wel kon deelnemen i.v.m. mijn enkel. Op de springonderdelen moest ik het rustiger aan doen. In de winterperiode hebben wij veel getraind op de horde en de 800 meter. Dit waren ook de onderdelen waar ik een mooi PR op heb gescoord. Uiteindelijk ben ik vierde geworden met een puntentotaal van 3888. Hier was ik tevreden over, maar ik weet dat er meer in zit.
Na het indoorseizoen zijn we weer hard gaan trainen voor het zomerseizoen. De eerste kleine wedstrijdjes zijn geweest. Hier boekte ik al goede resultaten en dit geeft vertrouwen voor een mooie zomerperiode. De eerste grote wedstrijd waarvoor ik nu train, is de meerkamp in Frankrijk. Hier wil ik mijn puntentotaal op de zevenkamp verbeteren. Ik blijf lekker door trainen, plezier beleven en ik ga voor hele mooie resultaten dit jaar.

==========
09 okt - Niels Mijnsbergen
Van olijfje naar echte man
De bijnaam ‘olijfje’ is voor mij in het leven geroepen doordat ik nu eenmaal niet de beste core stability heb, wat dan weer resulteert in een lichaam met bungelende ledematen, (zie hier de vergelijking met Olive uit Popeye). In principe is het een best grappige bijnaam aangezien het redelijk overeenkomt met de werkelijkheid en het er af en toe vrij lachwekkend uitziet. Er zit echter ook een minder leuke kant aan. Door mijn matig tot zwakke core stability heb ik een blessure opgelopen aan mijn buikspier die daarna door is gelopen naar mijn lies. Dit gebeurde zo’n 4 á 5 maanden geleden en nog steeds ben ik niet compleet hersteld. Het indoor seizoen liep uitermate goed en ik heb zelfs een bronzen plak gepakt bij het polsstokhoogspringen(!), maar het outdoor seizoen heb ik jammer genoeg helemaal moeten missen. (Traplopen was in het begin al een regelrechte hel)
Nu de wintertrainingen weer zijn begonnen is het vooral zaak om helemaal van de liesblessure af te komen en om ervoor te zorgen dat ik heel blijf zodat ik in het outdoorseizoen weer kan gaan presteren. Een van de dingen die ik kan verbeteren om ook daadwerkelijk heel te blijven is dus mijn lachwekkende core stability. Hoe leuk de bijnaam Olijfje ook is, ik wil er van af en wil een echte man worden ;)
Als dat eenmaal op orde is kan ik eens langer dan een paar weken blessure vrij rondlopen en misschien zou het dan ook zo kunnen zijn dat ik echt kan gaan beginnen met het opbouwen van kracht. Mijn doelen voor nu bestaan eigenlijk voornamelijk uit het ontlopen van verdere blessures en uit het weer mee kunnen doen met alle trainingen. Maar het doel voor even wat verder in de toekomst is het deelnemen aan grotere (internationale) wedstrijden, dit doel zorgt voor de motivatie om de wintertrainingen door te knallen!


04 sep - Pim Jehee
De meerkamp, een emotionele rollercoaster
Traditiegetrouw wordt elk jaar aan het einde van het seizoen een internationale meerkamp georganiseerd in Woerden. Een geweldige wedstrijd waar alles in het teken staat van de meerkamp en een mooie kans om je nog één keer te meten met enkele (sub)toppers uit de atletiekwereld.
Met deelnemers uit onder andere Canada, Oekraïne, Engeland, Tsjechië en Nederland  was ook deze editie van Woerden Athletics goed bezet en waren alle ingrediënten aanwezig om een monsterscore neer te zetten.
De eerste dag verliep prima. Er werden t.o.v. het persoonlijke record meerkamp niet al te veel punten gemorst en op de tweede dag was alles mogelijk met het oog op een nieuw PR puntentotaal.
De 110m horde, altijd een lastig onderdeel, verliep totaal niet volgens plan. Geen focus, geen ritme, geen snelheid en een tijd waar ik mij ronduit voor schaam.
De eerste reactie na een dergelijke race komt voort uit emotie. Woedend op mijzelf, teleurgesteld en pissig. Mijn eerste reactie was dat ik wilde stoppen met de meerkamp. Ik had absoluut geen zin om een meerkamp op mijn tandvlees uit te lopen en zag er als een berg tegenop om nog 4 onderdelen te moeten volbrengen. Het seizoen zat erop, een vreselijk seizoen zonder noemenswaardige hoogtepunten.
Eenmaal de spikes uitgetrokken en kleren gewisseld wordt het eerste scherpe randje van mijn reactie wat afgezwakt door Colien. In weer en wind stond zij weer twee dagen langs de baan en weet door één simpele opmerking mijn emoties weer wat tot bedaren te brengen: ‘je kan nu toch nog 4 PR’s halen’?! Ook Alex doet een duit in het zakje door met mij het nut te bespreken van deze meerkamp. Doorgaan was absoluut geen verplichting maar stoppen, dat staat eigenlijk niet in ons woordenboek. Nou goed, om een lang verhaal kort te maken, het plan was om sowieso nog 3 onderdelen te volbrengen en de 1500m…, daarover zouden we het na speerwerpen nog wel hebben.
Vanaf dat moment zijn de onderdelen in een waas voorbijgevlogen waarbij ik een zeer degelijke discusworp wist neer te zetten, een prima wedstrijd polsstokhoogspringen wist neer te zetten en een solide speerworp. Mede dankzij het falen van enkele toppers in het veld bleken deze prestaties voldoende voor een derde plek in de tussenstand. Ineens, zonder dat ik het doorhad, moest ik de 1500m gaan lopen om een eerste podiumplek veilig te stellen op een internationale meerkamp.
Hoe deze 1500m verlopen is, is een episch verhaal op zich. Ferry van Dipten heeft zijn eigen score en meerkamp opgeofferd om als haas te fungeren. Ik mocht slechts 8 seconden verliezen op mijn directe concurrent die in de prognose op een tijd van 4.15.00s stond op de 1500m, een tijd die ik van mijn levensdagen niet zal lopen. Strategie was dan ook, zelf zo hard mogelijk lopen en dan maar kijken waar het schip strand. Ook de 1500m is in een waas voorbijgevlogen. Ik had benen waarvan ik niet eens wist dat ik ze had en sinds jaren heb ik weer een keer een tijd neergezet van 4.30.00s, mijn tweede tijd ooit! Mijn directe concurrent heeft dankzij Ferry elke bocht in baan 2 moeten lopen en kon de bizarre tempowisselingen niet aan. Hij wist nog een tijd neer te zetten van 4.24.00s, maar dit was voor hem niet voldoende.
Mijn eerste podiumplek op een internationale meerkamp is een feit, en dat in een meerkamp waarin ik bijna zou zijn gestopt.
Mede dankzij de mentale support van Colien, de coaching van Alex en de teamspirit van Ferry heb ik er onverwacht een podiumplaats aan overgehouden. Bedankt!


27 aug - Pamela Kiel
Terrible
Het seizoen zit er voor mij alweer op. Bijna 2 maanden geleden deed ik mijn allereerste meerkamp en dat was ook gelijk de laatste. Maar wel een hele bijzondere! Op 11 juli vertrok ik met Alex richting Genève voor de internationale meerkamp in Oyonnax, waar maar liefst één Fin, één Amerikaan en ik als buitenlanders aan meededen. Maar desalniettemin was het voor mij een unieke ervaring. Mooi weer, perfecte omstandigheden en vooral geen andere Nederlanders, waardoor ik lekker rustig mijn meerkamp kon afwerken. J
Die meerkamp begon niet heel succesvol, omdat ik met de horden gelijk al 200 punten achter de laatste lag. De organisator van de wedstrijd die ongeveer 4 woorden Engels sprak kwam naar mij toe en zei maar 1 ding "Terrible!" Als je volgend jaar weer wilt komen, moet je bij mij voor de horden komen trainen! Haha, maar ik had beter gehoopt niet zozeer verwacht. Na het hordenlopen sprong ik een lekker PR met hoog 1.64 en stootte ik de kogel naar 14.97 wat ik een beetje tegen vond vallen. Gelukkig met een pr op de 200m stond ik er al met al goed voor. De 2e dag was iets minder dan de eerste waardoor ik helaas niet de 5000 punten scoorde waar ik op gehoopt had. Maar het was een hele gave ervaring!
Door deze meerkamp kreeg ik de smaak goed te pakken en besloten de coach en ik dat we dit jaar gingen gebruiken om lekker de meerkamp te trainen, gewoon doen en kijken hoe het gaat. Dus was de planning dat ik 3 weken later alweer zou starten in Schoonhoven, want het is ten slotte geen hele 10kamp. Na de meerkamp bleef ik wat pijntjes houden aan mijn schaambeen, waar ik sinds maart eigenlijk al last van had, maar ik dacht dat komt wel goed niet zeuren. En daar ging ik even de mist mee in. 3 weken later in Schoonhoven voelde ik het tijdens de warming-up al, maar naar mate het warmer werd voelde ik het minder. De omstandigheden in Schoonhoven waren toch iets minder dan in Oyonnax geen 30 graden maar 15, geen zon maar regen en geen snoetverziekend harde mondo baan, maar een lekker zacht 300m trainingsbaantje. Ook hier was de horde terrible! Mede ook door de tegenwind van -3.9 m/s, sprong ik weer goed met hoog (in de regen) en stootte ik tot mijn eigen verbazing een PR met kogel, na 4 jaar en wel in de meerkamp! Snel een berichtje naar de coach, die volgens hem er bijna tranen van in zijn ogen had, en daarna weer door naar de 200m. Waar ik mijzelf eerlijk gezegd een beetje verbaasde, door de harde wind en matige omstandigheden (wind -4.2 m/s) had ik niet verwacht een snelle tijd te lopen. Maar met een goede tip van coach van die dag, Vera van den Haak, lukte het mij toch om een iniminie pr'tje te lopen, waar ik eerlijk gezegd best trots op was. Alleen toen kwam de 2e dag, eigenlijk voelde ik het al toen ik wakker werd, ik kon met pijn en moeite wandelen, dus wist niet hoe ik ooit die 2e dag moest afmaken. Uiteindelijk wel vertrokken richting Schoonhoven, maar het bleek inderdaad niet te gaan. Jammer genoeg de meerkamp niet af kunnen maken en een beetje angstig richting de rest van het seizoen.
Twee weken later stond nog wel het NK op het programma, waar ik toch nog een zilveren medaille kon halen op het kogelstoten, zeker gezien mijn PR in Schoonhoven. Na 2 weken relatieve rust zat er die dag niet veel meer in, wel een medaille, maar geen afstand waar ik echt tevreden mee kan zijn. En met als gevolg nog steeds veel last van die lies/schaamstreek. Uiteindelijk bleek op de echo dat er een scheur in mijn lig. Inguinale zit, dus die heeft voorlopig de tijd nodig om te herstellen. Op dit moment ben ik bezig met mijn revalidatie en ik moet zeggen dat dat redelijk gaat. Ik heb gelukkig een coach die wat verstandiger is dan ik ben en ik denk dat de goede les voor mij voor komend seizoen dan ook is dat ik beter naar hem zal (proberen te) luisteren!

28 apr - Trystan de Weerdt
Een nieuwe uitdaging erbij.
Op de training bleek dat het met sprongkracht erg goed ging. Vooral met hinken links en rechts. Ook de loopsprongen gingen mij goed af en zo kwamen we op  het idee om hink stap sprong erbij te doen. Een totaal nieuwe uitdaging voor mij en dus mocht ik er aan geloven op de eerste outdoor wedstrijd in Kampen. Voor mij is dat maar een half uurtje maar voor de atleten uit Alphen is dat al snel een reis van ander half uur. De eerste sprong ging erg goed. Een sprong over de 13m. Dit was nog een beheerste sprong want ik moest na een grote hink ook nog een grote stap kunnen maken. De volgende sprong ging al iets verder 13,32. Daarna kreeg ik het trucje een beetje door en ging de verste sprong naar een afstand 13,47. Het was een geslaagde wedstrijd met het DSM baancircuit record.
Het weekend na dat we de wedstrijd in Kampen hebben gehad gingen we op trainingskamp naar Deurne. Hier hebben we voornamelijk getraind op polsstok en discus. Voor mij liepen de polsstok trainingen niet allemaal even soepel, maar de training met discus gingen veel beter dan dat ik had verwacht. Het was een gezellig en een geslaagd trainingskamp in Deurne waarbij ik me goed op de eeste meerkamp heb kunnen voorbereiden, die het weekend erna in de planning stond.
De eerste dag van de meerkamp in Alphen aan den Rijn ging erg goed en pakte op bijna elk onderdeel een PR de tweede dag viel wat tegen. Toch had ik een Pr meerkamp 6332 punten en ik ben klaar voor de NK meerkamp.
Aankomend weekend is de eerste competitie. Daar staat voor mij hoog, 300 meter in de Zweedse estafette en hink stap sprong op het programma. Gezien mijn prestatie in de vorige wedstrijden heb vertrouwen in een goed resultaat.

24 feb - Ferry van Dipten
Enkel en Alleen
23 september 2013 gebeurde datgene wat je juist als atleet wilt voorkomen. Tijdens het inspringen met polshoog raakte ik geblesseerd door een gat in de mat. Resultaat: meerdere enkelbanden gescheurd en hevige botkneuzing op drie plaatsen in mijn rechtervoet. Na vele bezoeken aan de fysiotherapeut en ruim zes weken op krukken kon ik eindelijk weer mijn eerste stappen zetten. Het was een hele diepe put waarin ik belandde. Er braken maanden aan van alternatieve trainingen waar je er vanaf dat moment, dag in dag uit, alleen voor staat. Natuurlijk had ik wel contact met de coach maar reizen naar Alphen zat er niet in. Waardoor ik op een gegeven moment niet meer wist hoe het zou zijn om in een gemotiveerde groep te trainen. Dat waren momenten dat ik mijzelf echt tegen ben gekomen, op zowel een positieve als negatieve manier. Je voelt je alleen en bent alleen maar bezig met die enkel. Letterlijk "Enkel en Alleen". Om toch het gevoel te hebben dat ik er beter uit moest komen ging ik meer trainen, namelijk naar 10 trainingseenheden in de week. Het was 3x core stability, 3x kracht, 3x fietsen en nog 1x werpen. Het was doorgaan en niet stilstaan. En natuurlijk heb ik dat niet altijd volgehouden. Je komt in zo’n grote mentale dip dat je steeds weer met de vraag komt, “waar doe ik het eigenlijk voor?”. En op dat moment denk ik  “De meerkamp is het mooiste wat er is en daar wil ik de beste in zijn”. Mijn drijfsfeer om telkens weer boven jezelf uit te stijgen en beter te worden.
Het moment dat ik weer aansloot bij de groep kon ik direct de hele wereld aan! Ik kreeg plezier, zin en voelde me goed. Toch duurt het nog wel een paar maanden om helemaal de oude te worden. Als toetje voor nu is februari mijn “wintermaand” en kan ik tussendoor genieten van de NK’s waar je dan al je trainingsmaatjes in actie ziet komen. Enige wat je dan denkt is: ‘Dat wil ik ook!’.
In de trainingen zit gelukkig veel progressie en eind maart ga ik lekker op trainingstage met de meerkampgroep naar Spanje, want alleen zijn is niet leuk en ik heb er weer zin in. Door de trainingsgroep krijg ik weer energie en zin om er in de zomer van 2014 weer te staan.
Tot op de atletiekbaan!

10 feb - Trystan de Weerdt
NK junioren, goede Wup voor NK meerkamp
Dit is het eerste indoor seizoen dat ik uit kom voor AAV'36.  Het afgelopen jaar is er erg veel voor mij veranderd in de vorm van de trainingen. In plaats van dat ik 10 minuten op de fiets zit om bij mijn trainingen te komen, zit ik nu 1 uur en 30 minuten in de trein om naar Alphen aan den Rijn te gaan. Het was eerst even wennen, maar nu ik eenmaal gewend ben zie ik dit ook terug in de resultaten op de wedstrijden. Als voorbereiding op het indoor seizoen zijn we met een groep atleten naar Spanje geweest om daar 10 dagen te gaan trainen. Deze trainingsstage was voor mij erg nuttig. Ik voelde dat het met de vorm goed zat. De wedstrijden die ik na de trainingsstage heb gedaan gingen erg goed. Met als uitschieter de PEC indoor. Ik liep daar de 60 meter horden in een tijd van 8,37. Dit was een prima tijd. Het beloofde wat voor het NK junioren die als ik dit schrijf net zijn geweest. Ik begon zaterdag met de 60 meter sprint waarvan ik zelf niet veel verwachtte. Echter ik won mijn serie in een nieuwe pr, 7.19 seconde. Ik plaatste me zo direct voor de halve finale waar ik net niet mee mocht doen aan de finale. Tussendoor had ik nog hoogspringen. Het was de bedoeling om gelijk goed in mijn ritme te komen. Dat lukte. Voor mijn gevoel ging ik vrij makkelijk over de aanvangshoogte heen. Ook de 1,85 pakte ik in de eerste sprong. 1,89 was net te hoog gegrepen. Al met al had ik een goede eerste dag van het NK junioren achter de rug.
Op naar dag 2. Horden en polshoog op het programma. Met name horden ligt mij wel. In de serie ging het naar behoren met een tijd van 8.41 seconde ging ik als 2de de finale in. Polsstokhoog is een onderdeel waar nog veel te winnen valt. Constant springen is hier het toverwoord. Bij het inspringen zat het niet lekker. Onrust in de sprongen. Het gevolg was dat ik de 3.70 meter er 1 keer afsprong. Ik herpakte me redelijk en de 2de was al beter. 3.90 meter haalde ik in 1 keer. Daarna ging ik van stok wisselen en dat was nu iets te hoog gegrepen. Misschien was ik ook al bezig met de horden finale die ik kort na polshoog moest lopen. Ik startte goed weg en liep zo’n 3 horden voorin mee en trok goed door en finishte als 3de.  Brons. Mijn 1ste medaille voor AAV’36. Dit was een goeie warming up voor het NK meerkamp voor volgend weekend. We gaan het beleven. Ik ben er klaar voor.


28 jan - Pim Jehee
Wat is nou 2%?
Afgelopen weekend ben ik met het Nederlands team afgereisd naar Sheffield (UK) om deel te nemen aan de jaarlijkse meerkamp Interland tussen Frankrijk, Tsjechië, Spanje, Engeland en Nederland. Een geweldige wedstrijd met een mooi deelnemersveld. Een unieke kans om te laten zien wat je als atleet in huis hebt.
In de weken voorafgaand aan een dergelijke wedstrijd beleef je als atleet de meerkamp al vele malen en verschillende scenario’s spelen zich af in je hoofd. Het scenario van afgelopen weekend echter, was nog niet voorbijgekomen. Het was zoeken naar de juiste focus en eigenlijk gaat het daar al helemaal mis. Focus is er gewoon, dat dwing je niet af. Als ik in staat zou zijn geweest om te genieten van de wedstrijd, mee  te gaan met het niveau van mijn concurrenten en los zou zijn van enige vorm van verwachtingen, dán zou ik de juist focus te pakken hebben gehad. In plaats daarvan ben ik afgelopen weekend bezig geweest met precies datgene wat je als meerkamper volgens mij nooit moet doen, namelijk heel veel punten halen.
Deze instelling resulteerde in een meerkamp waarin ik heb moeten vechten voor elke centimeter en waarin het gevoel overheerste dat ik het hele weekend op 98% van mijn kunnen heb gepresteerd. Die ontbrekende 2% zijn er dan misschien niet heel veel, maar die 2% zorgen er wel voor dat de start bij de 60m net niet lekker loopt. Die 2% zijn het verschil tussen 1.85m en 1.88m en die 2% zijn het verschil tussen overtuigend 4.30m halen als aanvangshoogte of drie kruisjes achter je naam. Balen, en dat is het understatement van de eeuw.
Goed, bij deze het negatieve gevoel eruit geschreven. Hoe nu verder?
Over 3 weken staat het NK Meerkamp in Apeldoorn op het programma met een geweldig deelnemersveld. De vorm is absoluut aanwezig en de gretigheid is gigantisch om na afgelopen weekend te laten zien wat ik in huis heb. Bewijs? Normaliter zit ik een week op de bank na een meerkamp, vanmiddag staat de eerste krachttraining alweer op het programma en ik heb gigantisch veel zin om weer aan de slag te gaan.
Ik heb in ieder geval 3 weken de tijd om de ontbrekende 2% te vinden. En mocht je mij over 3 weken lachend en huppelend over de baan van Apeldoorn zien gaan, wees dan gewaarschuwd! Dat betekend dat ik die overige 2% gevonden heb!


20 jan  - Ilse Kuijf
Goud voor de jongste van de meerkampgroep
Ik ben een meerkampster die vooral hoogspringen en verspringen leuk vindt. Ik train nu al best lang mee met de meerkampgroep bij AAV'36, onder leiding van Alex van Zutphen. Daar ben ik de jongste, maar dat vind ik helemaal niet erg. De groep van Alex heeft een hoger niveau en dat is prettig. Behalve bij AAV'36 train ik ook nog bij Zoetermeer, voor de regiotraining hoogspringen. Dat is ook erg leuk! Ik heb daar training van Rini van Leeuwen en Marlies Larsen en sinds ik daar train ben ik erg vooruitgegaan. Hetzelfde geldt voor Alex zijn groep. Sinds ik daar train ben ik veel sneller geworden op horden, en begint het kogelstoten ook steeds beter te worden. Gister (19 Januari) had ik de C-spelen. Dat is een soort van het NK indoor voor de C-junioren. Daar deed ik horden, hoogspringen en verspringen. Op horden had ik meteen in de serie al een pr met vier tiende (red. en tevens CR). Ik ging van 9.69 naar 9.29 sec. Ik ben in de finale gekomen en ben daar 4e geworden. De eerste vier zaten heel dicht op elkaar en ik had pech. Nr.1 had 9.22, nrs twee en drie 9.27 en 9.28. Ik had zelf 9.32. Het was echt een foto-finish, je kon niet zien wie tweede derde en vierde waren. Verspringen ging ook goed. Daar had ik goud met 5.30m. Al mijn sprongen waren over de 5m en 5.30 ligt niet ver van mijn pr, dus ik ben tevreden. Hoogspringen ging iets minder. Ik had wel hele hoge sprongen waarmee ik de 1.70 wel had kunnen halen, maar ik loop een beetje onregelmatig aan waardoor mijn aanloop niet goed klopt. Daardoor kwam ik telkens of te dicht of te ver weg van de lat, en heb ik de 1.70 net niet gehaald. Omdat iemand anders het net wel gehaald had was ik tweede. Dat vond ik een beetje jammer maar tweede is natuurlijk ook heel goed! Het was een lange dag en ik heb veel spikes moeten wisselen want de onderdelen overlapten elkaar. Ik ben blij met mijn resultaten en ik hoop nog meer van dit soort wedstrijden te kunnen doen.


13 jan - Steven Nuytinck

Na 6 jaar 400m horden vond ik het tijd voor een nieuwe uitdaging.
Sinds 1 oktober 2013 train ik dan ook bij de gezellige meerkampgroep in het pitoreske Alphen aan den Rijn onder leiding van Alex van Zutphen. In mijn luxe fiat seicento heb ik dan ook al de nodige kilometers gemaakt. Vier maal per week cross ik met deze bolide van Arnhen naar Alphen aan den Rijn. Ik had verwacht dat het reizen een grote opgave zou zijn, maar dit is erg meegevallen. Vanaf het begin voel ik met thuis in de groep en ga ik met plezier naar de trainingen. Het is een erg gezellige groep en dat is voor mij belangrijk. Daarnaast kan ik me tijdens trainingen optrekken aan ervaren rot Pim Jehee waarvan ik al veel geleerd heb. En daarnaast lopen er ook nog een aantal talentvolle junioren rond. Ik kijk ook al uit naar het moment dat Ferry van Dipten weer volledig mee kan trainen.
Qua trainingen is er natuurlijk het nodige veranderd. De Afgelopen 3-4 jaar heb ik op Papendal getraind bij bondscoach Marita Swart. Op Papendal was het mogelijk om s´ochtends en s´middags te trainen. Bij AAV´36 wordt er gewoon s´avonds getraind. Er zijn dan ook geen dagen meer dat ik twee trainingen op een dag afwerk. Het aantal trainingen is dan ook minder dan ik de afgelopen 2 jaar gewend was. Daarnaast is de inhoud van de trainingen natuurlijk anders. Ik train nu voor 10 onderdelen, waardoor de trainingen gevarieerder zijn. Dat is ook gelijk één van de redenen dat ik gekozen heb om voor de meerkamp te gaan trainen. De eerste maanden toen het weer in Nederland nog vrij goed was hebben we vooral benut om te trainen op polstokhoog. Ondanks het feit dat ik als een helikopter over de lat ga en mijn trainingsmaten en Alex bijna de helft van de keren bang zijn dat ik naast de mat beland, ben ik redelijk tevreden met de kleine stapjes die ik maak.
Nadat we in Nederland omvang getraind hebben zijn we op 4 januari vertrokken met 9 meerkampers van AAV´36 richting Benidorm om 11 dagen te trainen. Daarnaast traint ook mijn oude trainingsmaat en vriend Jesper Arts deze periode in Benidorm. De trainingen in Benidorm zijn vooral bedoeld om in vorm te raken voor het indoorseizoen. Voorafgaand aan deze stage hebben we al een paar wedstrijdjes gedaan. Dit indoorseizoen doe ik een stuk meer wedstrijden dan ik normaal deed. De wedstrijden zijn voor mij goede traingen en tevens momenten om ervaring op te doen, waarvan ik in het outdoorseizoen hoop te profiteren. Ondanks de wat tegenvallende resultaten in Utrecht op de dag voor vertrek naar Benidorm zit ik er vanaf dag 1 lekker in. We trainen in 3 blokken met vergelijkbare trainingen. In elk blok komen hoogspringen, sprongkracht, kogel, snelheid/horden, kracht en tempo's terug. Het kogelstoten kost me nog veel moeite, omdat ik nog veel kracht tekort kom. Ik voel me in de ring met een kogel van 7,25 kilo dan ook nog niet echt op mijn gemak. De overige onderdelen gaan daarentegen erg lekker. Mijn sprongkracht gaat goed voorruit en ook de snelheid/horden trainingen gaan erg lekker. Een PR op de 30 vliegend (red. 2,89 sec) geeft aan dat het met de topsnelheid wel goed zit. Al zal dit gezien mijn mindere start en acceleratie er indoor misschien nog niet helemaal uitkomen op de 60 meter. Na twee blokken training stond er voor ons een welverdiende rustdag op het programma. Op de rustdag zijn we gezellig met de groep naar de dierentuin geweest, gevolgd door een diner buitenshuis. De overige tijd tussen de trainingen worden voornamelijk benut door te kaarten of op bed te hangen.
Momenteel rest er alleen nog een blok van 3 trainingen waarvan één training in Alfaz del Pi. Op deze kneiter harde baan mogen we nog een keer los over de horden en op de sprint om vervolgens woensdag in Benidorm de stage af te sluiten met een tempo training.
Op woensdag 15 januari landen we 's avonds weer in Rotterdam. Vrijdag 17 januari en Zaterdag 18 januari staat er dan direct een meerkamp in Naaldwijk op het programma . Een groot deel van de meerkampgroep in Alphen bestaat uit junioren en daarnaast atleten die nog geen indoormeerkamp hebben afgerond zoals Pamela, Vera en ikzelf. Deze meerkamp is dan ook een mooi moment om een puntentotaal neer te zetten en ritme op te doen.
Naast de meerkamp in Naaldwijk volgt in februari hopelijk nog de NK meerkamp en zal ik nog met het NK senioren meedoen op de 60m horden. Het indoorseizoen is leuk om wat wedstrijdjes te doen maar het doel is om een goede outdoormeerkamp neer te zetten. Na het NK beginnen we dan ook direct met de voorbereidingen op het outdoorseizoen, waar ik echt wil gaan knallen.


31 dec - Pamela Kiel
Een meerkampster die nog nooit een meerkamp heeft gedaan.
Voor ons is het seizoen nu 2 weken bezig en we hebben al drie wedstrijden gedaan. Het begon voor mij in Utrecht en op het programma stond hoogspringen, 50 meter horden en 60 meter. Omdat ik al 10 jaar geen wedstrijden heb gelopen, had ik een tijd opgegeven van 9.0 seconden op beide onderdelen. Niet zo slim,  aangezien je in dit geval dan mag starten in serie 34 tegen D-junioren van 1.40m. Wat op zich niet erg is, maar het idee dat je kan verliezen is toch beangstigend. Dat in combinatie met het feit dat ik gemiddeld van de 10 starts 9 keer vals start, gaf een soort lichte vorm van zenuwen voor de start. Maar dat mag geen naam hebben. Ik heb gelopen en ondanks een wat moeizame race op de 60 meter en een 10-pas naar de eerste horde op de 50 meter horden vond ik het ontzettend leuk. Natuurlijk ben ik voor belangrijke werpwedstrijden best zenuwachtig geweest, maar dat is absoluut niet te vergelijken met de eerste keer een hordenrace lopen. En elke keer weer die blokken goed zetten en lang genoeg wachten tot dat startschot. Heerlijk! Ik denk dat ik daar wel aan kan wennen.
Al met al geen super prestaties, maar ik was redelijk tevreden.
Een dag later gingen we met de meerkampgroep naar Zoetermeer voor verspringen en kogelstoten. En een week later stonden we met de groep atleten aan de start in het altijd leuke Gent. Omdat de horden vorige week niet zo goed gegaan was, besloten we nu de 60 meter horden te lopen. Na een aardige training in de ookmeer hal en veel rust had ik er een soort van vertrouwen in.
Totdat ik zag wie er allemaal liepen. Een groot aantal Nederlandse toppers stonden aan de start. En ook met het inlopen werd ik behoorlijk verbaasd aangekeken door verschillende mensen. "Huh, jij bent toch Pamela Kiel? Jij doet normaal toch kogelstoten? Ga je echt horde doen?" "Haha, ja ik ga me er echt aan wagen, dat heb je goed gezien. En ik schijt op dit moment mijn hele broek vol met 45 kleuren."
Halverwege het kogelstoten had ik nog de hoop dat ik er stiekem onderuit kon komen, door gewoon net te doen alsof ik niet door had dat mijn serie aan de beurt was. Maar Alex stond vanaf de andere kant van het veld te gillen dat ik naar de start moest. Helaas, mislukt! Dus ik moest echt aan de bak. Blok klaar gezet..wachten..focussen..1,2, grote pas, grote pas en sprinten.. Over de eerste horde, daar dacht ik waar is iedereen. Uiteindelijk nog net als eerste over de finish kunnen komen. En gelijk weer door naar het kogelstoten, waar inmiddels mijn 2e poging voorbij was en ik nog geen geldige had staan. Er was nog een lichte twijfel, zal ik die laatste uit stand gaan, maar mijn arrogantie zei me dat ik toch nooit ongeldig stoot. Maar 3e poging voet op de balk en ik mocht weer naar huis. En voor het eerst was ik gewoon blij dat ik niet helemaal naar Gent ben gegaan voor 1 onderdeel.
En ik werd nog even gerustgesteld door trainingsmaatje Pim Jehee, die zei: "zie je, je bent geen kogelstootster meer, maar een meerkampster". Waarmee ik gelijk op de titel van mijn blog kom. Hoe kun je een meerkampster zijn terwijl je nooit een meerkamp gedaan hebt? Is de titel meerkamper niet zoiets dat je moet verdienen?
Atleten
Als atletiekcoach haalde ik in 2012 mijn eerste grote succes. Tim Dekker haalde in Barcelona op de 10-kamp Brons bij het WK junioren! Een jaar later verbeterde  Femke Pluim het Nederlands junioren record Polsstokhoogspringen en haalde Zilver bij het EK junioren in Rieti.
Inmiddels ben ik op vele internationale toernooien geweest met als hoogte punt de Olympische spelen in Rio
-----------------------------------------------
ALZU-Coaching
Alex van Zutphen

Rek . nr : NL 73 ABNA 0433662190
Email: ALZU.Coaching@gmail.com
Mobiel: 06 14892639
-----------------------------------------------